Με ταχείς ρυθμούς μαζεύτηκαν οι τόνοι των απορριμμάτων -μετά τις πρόσφατες «καταλήψεις» εργαζομένων- από τους κεντρικούς δρόμους των πόλεων, προκειμένου να περάσει η παρέλαση. Ξέρετε βέβαια, ποια παρέλαση εννοώ: εκείνη της 28ης Οκτωβρίου, προς τιμήν του μεγαλειώδους «ΟΧΙ» που είπαμε με μια φωνή, ως περήφανοι Ελληνες, στον Ιταλό κατακτητή. Βλέπετε, από αρχαιοτάτων χρόνων, το Εθνος μας λάτρεψε την Ελευθερία, την έκανε Υμνο κι έδωσε το αίμα του, για αυτήν.

Σήμερα, ο κατακτητής δεν είναι Ιταλός. Είναι η μοίρα φαίνεται του τελευταίου, να γελοιοποιείται σε κάθε κρίσιμη καμπή της Ιστορίας, είτε με τη «σκούφια την ψηλή του» και την ασχετοσύνη στον πόλεμο, είτε με το βαμμένο περουκίνι του Μπερλουσκόνι, τον οποίο είναι αδύνατο να πάρει κάποιος στα σοβαρά. Μολοντούτο, ο σημερινός κατακτητής, δεν μας είναι άγνωστος αφού τον έχουμε επίσης, αντιμετωπίσει στα πεδία των μαχών. Κι ήταν ένας εχθρός που έπρεπε επειγόντως ν’ απομακρυνθεί από τα Ελληνικά χώματα, καθώς ο γδούπος από την μπότα του, χτυπούσε στα μηλίγγια και τρυπούσε τις ψυχές!